"Bekleyiş" Ümraniye Belediyesi tarafından seçim öncesinde yapımına müsaade edilen, seçim sonrasında ise yıkımına karar verilen Kazım Karabekir Mahallesi Cem Evi'nin halk tarafından geceli gündüzlü bekleyişini konu edinmektedir.

Karalılıkları, oluşturdukları başarılı kamuoyu ve birliktelikleri sayesinde kadınların, erkeklerin, çocukların, yaşlıların günlerce süren bekleyişi sonuç verir.

Yapılangörüsmeler sonucunda yikim karari durdurulur. Bekleyis sona erer ve Cemevi’nin insaati tamamlanarak 14 Haziran 2009'da halka açilir.

Video : http://vimeo.com/8381341

www.yucelzorlu.com

Engin Güneysu’nun fotoğraflarına ilk baktığımda hissettiğim derin bir üzüntüydü. İnsan fotoğraflarına bakıyordum ama bir şekilde o insanları görmüyordum, fotoğraflar portreden çok peyzaj resimleriydi sanki. Şehir, bireyleri bastırıyor, içine alıyordu, insan figürleri şehrin bir parçası haline geliyordu. Bu yüzden de bu fotoğrafları belli bir kategoriye koyamıyorum, sanki ortak noktaları konudan çok ifade ettikleri. Fotoğraflardaki insanlar da hem var hem yok. Güneysu da görsel dilini işte bu noktada ustalıkla kullanarak izleyiciye bir ikilem yaşatıyor, bu insanlara baktırırken saklıyor. -Merve Ünsal (Boltart.net)

Balıkçılık, en dar anlamıyla su üzerinde ki avcılık. Dünyanın en zor mesleklerinden birisidir. Kendi aralarında bir söz vardır; "bir kere denizde uyanan,karada bir daha iş yapamaz. Belki bir tutku belki de bir zorunluluk arasında gidip gelen bir meslek.

Hayatın Anlamı Projesi panoramik bir fotoğraf makinesiyle çekilmiş portrelerden oluşuyor. Kişiler sokakta, evlerinde, işyerlerinde objektife bakıyorlar; isimlerini, yaşlarını ve mesleklerini söyledikten sonra ‘Hayatın anlamı nedir?’ sorusunu yanıtlıyorlar.

Wittgenstein 'Hayatın anlamı nedir?' sorusunu sözcüklerin serbestçe kombine edilmesi sonucu oluşturulmuş anlamsız bir soru, 'dilbilgisinin bir oyunu' olarak değerlendiriyor. Elbetteki projenin amacı hayatın anlamını aramak değil, ama soru her bireyde bambaşka bir yankı buluyor ve portrelere bakışımızı değiştiriyor. 

Tüm Fotoğraflar 2001-2003 yılları arasında İstanbul'da çekildi ve fotoğraf altlarındaki bilgilerde fotoğraflanan kişilerin cevaplarına tamamen sadık kalındı. erhansermet@yahoo.com

Gerze'de bulutlu, soğuk bir sonbahar günüydü ve küçük lunaparktaki insanlar hiçte eğleniyormuş gibi değildi. Ama bunun nedeni, gri gökyüzü müydü yoksa üzerlerine doğrultulmuş olan fotoğraf makinam mıydı?.. Bundan ben de emin degilim:)

Her insan bir hikayedir,kimi zaman bir iki saniye durmak,hayatın içinde bir iki saniye bir insana bakmak,başka birinin hikayesine bakmak,ilgimi çeken bu oldu,hikayeler gözlerde de gizli değil üstelik yüzün ta kendisinde...

Kendilerinden izin istemek bakışlarını değiştirdiği için hepsi aslında habersizce çekildi.Ancak bunu söylerken bile bir paradigma yaşanıyor.Nasıl bir insan habersizce çekilebilir, sorusunu da akıllara getiriyor.